Van een verslaggeefster

Verschenen in Het Parool van 17 januari 2008

AMSTERDAM-Jacques Peeters zit sinds 1983 in de bijstand. Dat ging altijd goed, totdat de gemeente zijn uitkering in september 2005 niet uitbetaalde - als straf. Peeters zou niet voldoende zijn best hebben gedaan een baan te vinden.

Bovendien zou hij zich toentertijd niet coöperatief genoeg hebben opgesteld tijdens een re-integratietraject. Peeters maakte, zonder succes, bezwaar tegen die beslissing en stapte vervolgens naar de bestuursrechter.

Op de rechtbank lichtte hij gisteren, samen met de advocaat van de Bijstandsbond, en in gezelschap van tientallen sympathisanten, zijn standpunt toe.

In zijn visie had hij nooit mogen worden gekort omdat hem nooit is verteld dat hij verplicht was te solliciteren. Bovendien, aldus Pee ters, had de gemeente hém zelf ingeschaald als moeilijk bemiddelbaar, onder meer vanwege zijn gebrek aan werkervaring, het feit dat hij geen gerichte beroepsopleiding heeft genoten en zijn leeftijd. "Ze zeggen dus: u kunt niet, maar u moet wel." Volgens de Dienst Werk en Inkomen, opvolger van de Sociale Dienst, is hem, in 2003, wel degelijk verteld dat hij actief op zoek moest. Het was in die tijd dat er nieuw beleid ontstond ten aanzien van langdurig werklozen. De gemeente moest zich gaan inspannen deze groep 'terug te begeleiden naar de arbeidsmarkt'.

Hoe dan ook, Peeters kon geen sollicitatiebrieven overhandigen toen hem dat werd gevraagd. "Hij zoekt wel naar werk' voerde advo caat M. van Hoof gisteren aan,"maar er zijn geen reële vacatures. En als we alleen afwijzingen gaan verzamelen voor het verzamelen, houden we enkel elkaar bezig."

Daarnaast zou Peeters zich dus recalcitrant hebben opgesteld tijdens een re-integratiefraject.
Maar Peeters stelt dat hij slechts een 'kritische houding' had tijdens de cursus, mede ingegeven door zijn jarenlange ervaring met uitke ringen en werklozen. Al sinds jaar en dag doet hij vrijwilligerswerk bij de Bijstandsbond en de Werklozen Belangen Vereniging Amsterdam, en hij noemt zichzelf inmiddels een expert op het terrein.

"Ik ben gemotiveerd als het enig nut heeft. Maar als ik een spel moet doen over wat mijn 'wensberoep' is, dan vraag ik me af of ik wel se rieus word genomen. En je zou denken dat zo'n re-integratiebedrijf blij is als cursisten meedenken."

Peeters, die sinds vorig jaar een zogeheten 'participatiebaan' heeft bij de door hem zo geliefde Bijstandsbond, zou graag met zijn zaak een discussie op gang brengen over het nut van re-integratietrajecten. "Die creëren namelijk geen
banen."

Peeters bedankte na afloop van de zitting zijn kleurrijke gevolg en nodigde hen uit na te praten op het kantoor van de Bijstandsbond. Over zes weken hoort hij of de rechter vindt dat de strafkorting terecht was.